10 kwietnia 2026 roku w Centrum Dydaktycznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego odbyła się Debata Oksfordzka poświęcona przyszłości kształcenia dietetyków. W centrum dyskusji znalazła się teza o konieczność wprowadzenia jednego, wspólnego standardu kształcenia.
Debata została zorganizowana przez Zakład Żywienia Człowieka WUM przy wsparciu sektora ogrodniczego i zgromadziła ekspertów reprezentujących dwa środowiska akademickie - Warszawski Uniwersytet Medyczny oraz Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego.
Stronę WUM reprezentowały: dr hab. Agnieszka Bzikowska-Jura, dr Joanna Ostrowska, dr Zuzanna Przekop oraz dr Zuzanna Zaczek.
W skład zespołu SGGW weszli: prof. Dariusz Włodarek, dr hab. Joanna Myszkowska-Ryciak, prof. SGGW; dr hab. Danuta Gajewska, prof. SGGW oraz dr hab. Anna Harton, prof. SGGW.
Strony przyjęły klasyczne role debaty oksfordzkiej: propozycji - drużyna WUM i opozycji - drużyna SGGW, prowadząc uporządkowany, argumentacyjny spór wokół tezy: „Przyszłość zawodu dietetyka w Polsce wymaga stworzenia jednego, wspólnego standardu kształcenia”.
Debatę poprowadził Jakub Kozłowski, Mistrz Polski Debat Oksfordzkich, One Speech. O wyborze ról w Debacie zadecydowało losowanie.
Już w wystąpieniu otwierającym wybrzmiała ranga tego wydarzenia.
„Nie boję się użyć określenia spotkanie historyczne” - podkreślił Prodziekan ds. Dietetyki i Ratownictwa Medycznego kierujący Wydziałem Nauk o Zdrowiu WUM, dr hab. Patryk Rzońca, dodając, że debata ma szansę „przyśpieszyć proces uregulowania zawodu dietetyka” i wzmocnić jego pozycję w systemie ochrony zdrowia.
Debata od początku ujawniła dychotomie, która pokazuje różniące się zasadniczo tożsamości uczelni przyrodniczej i medycznej, która kreuje różnice w kształceniu w zawodzie dietetyka. Ciekawy był sam jej przebieg.
Strona opozycji rozpoczęła od zakwestionowania samego założenia jednolitości - jednego, wspólnego dla wszystkich standardu.
„Przyszłość dietetyki to nie jeden model, lecz dynamiczny proces oparty na różnorodności, specjalizacji i integracji z wieloma dziedzinami nauki i gospodarki” - mówił prof. Dariusz Włodarek, wskazując, że wspólny standard może okazać się albo zbyt ogólny, albo nadmiernie ograniczający rozwój.
Ten wątek został rozwinięty w kolejnych wystąpieniach. Opozycja konsekwentnie oddzielała porządek administracyjny od realnej jakości kształcenia. „Pacjenta nie chroni wspólny dokument. Pacjenta chroni kompetentny profesjonalista” - podkreślono, wskazując na rolę praktyki, kadry i odpowiedzialności zawodowej.
Na tę argumentację odpowiedziała strona propozycji, przesuwając ciężar dyskusji z różnorodności na fundament zawodu.
„Nie mówimy o pełnej unifikacji, lecz o wspólnym minimum kompetencyjnym” - zaznaczyła dr hab. Agnieszka Bzikowska-Jura, wskazując, że bez takiego punktu odniesienia trudno mówić o spójności zawodu.
Ten tok myślenia został rozwinięty w kolejnych wystąpieniach.
„Brak standardu to nie tylko różnorodność. To brak punktu odniesienia - a więc brak jasnej odpowiedzialności i oczekiwań wobec zawodu” - argumentowała strona propozycji - dr Joanna Ostrowska, oraz dr Zuzanna Przekop, podkreślając znaczenie bezpieczeństwa pacjenta i rosnącej roli dietetyka w systemie ochrony zdrowia.
W odpowiedzi opozycja powróciła do kluczowego rozróżnienia między regulacją a standaryzacją.
„To regulacja zawodu chroni pacjenta, nie jednolity program studiów”. Wskazywała na to dr hab. Joanna Myszkowska-Ryciak, prof. SGGW. Dr hab. Danuta Gajewska, prof. SGGW, dodała, że standard może tworzyć „złudzenie rozwiązania”, nie dotykając realnych problemów jakości kształcenia.
Finał debaty przyniósł wyraźne zderzenie dwóch wizji rozwoju.
Strona propozycji podsumowała: „Standard nie jest gwarancją doskonałości - jest warunkiem minimalnej odpowiedzialności”. Mowę końcową zaprezentowała dr Zuzanna Zaczek.
Opozycja odpowiedziała równie jednoznacznie: „Można stworzyć porządek akademicki, ale nie stworzyć jakości zawodowej”. Debatę zamknęła dr hab. Anna Harton, prof. SGGW.
Podsumowanie
Debata pokazała, że środowisko dietetyczne jest zgodne co do jednego: przyszłość zawodu zależy od jakości kształcenia, kompetencji i odpowiedzialności zawodowej. W tym celu niezwykle ważna jest regulacja zawodu dietetyka oraz standardy ksztalcenia jako użyteczne narzędzie do jego osiągnięcia.
Jednocześnie wydarzenie wyraźnie podkreśliło rosnącą rolę dietetyki jako jednej z kluczowych profesji XXI wieku - zawodu osadzonego na styku medycyny, profilaktyki i edukacji zdrowotnej. Wspólnym mianownikiem wszystkich głosów była troska o budowanie kompetencji oraz wizerunku dietetyka jako specjalisty pierwszego kontaktu w obszarze zdrowia publicznego.
- Ważne jest, aby każdy - niezależenie czy pochodzi ze środowiska bardziej rolniczego czy przyrodniczego, czy też z uczelni medycznych - wiedział, że głównym wspólnym naszym celem jest zdrowe społeczeństwo, zmniejszenie ilości osób, które mają nadwagę, czy też otyłość i tej pandemii chorób metabolicznych - podsumowała dr hab. n. med. i n. o zdr. Beata Sińska - inicjatorka Debaty, na co dzień Kierownik Zakładu Żywienia Człowieka Wydział Nauk o Zdrowiu WUM
To właśnie ta wspólna troska - mimo różnic w argumentacji - emanowała najsilniej. Wielość wyzwań stojących przed dietetykami stała się najważniejszym wnioskiem z historycznej debaty.
Więcej w materiale Dwa płuca dietetyki: medycyna i jakość żywności w debacie o kształceniu studentów - link
#Fundusze Promocji
Opracowanie w ramach realizacji przez Krajowy Związek Grup Producentów Owoców i Warzyw zadania „CORE TEAM - promocja konsumpcji owoców i warzyw i forum współpracy sektora, V edycja”.
Zadanie jest realizowane pod Honorowym Patronatem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Kontakt: